Κυνήγι με ... αετό?

Ο σημερινός κυνηγός πλέον έχει στην διάθεσή του αμέτρητες ευκολίες πάνω στο κυνήγι.
Καραμπίνες, φυσίγγια, GPS, 4χ4, σκυλιά, κλπ κλπ...
Παρόλα αυτά όλο κάτι γίνεται και το θήραμα ξεφεύγει.
Κάνοντας λοιπόν ένα σερφάρισμα στο internet βρήκα πως άλλοι κυνηγοί χρησιμοποιούν άλλα μέσα πολύ πιο αποτελεσματικά...
video 1
video 2
video 3
εγώ λέω να αρχίσω να ψάχνομαι προς αυτή την κατευθυνση. :-)

Το πρόβλημα με τα Ζαρκάδια :(

Για εμάς τους κυνηγούς τριχωτών θηραμάτων, το ζαρκάδι είναι μεγάλο πρόβλημα. Κάποιος που δεν είναι κυνηγός, πιθανότατα να παραξενεύεται με αυτό που διάβασε, αλλά ένας κυνηγός κουνάει το κεφάλι του με πίκρα.

Το ζαρκάδι λοιπόν είναι ένα από τα αγαπημένα θηράματα των περισσοτέρων σκύλων ιχνηλασίας και καταδίωξης. Υπάρχουν σκύλοι που εκ φύσεως δεν έχουν καμία ροπή στο συγκεκριμένο ζώο, αλλά άλλοι σκύλοι τρελαίνονται να το κυνηγούν. Δυστυχώς η Γκούφη μου είναι ένα τέτοιο σκυλί.

Το κυνήγι του ζαρκαδιού στην Ελλάδα επιτρέπεται στις Ελεγχόμενες Κυνηγητικές Περιοχές (ΕΚΠ) ενώ στην υπόλοιπη επικράτεια απαγορεύεται αυστηρώς και διά ροπάλου, διότι ο πληθυσμός του πριν μερικές δεκαετίες είχε ελαττωθεί δραματικά. Από τότε όμως ο πληθυσμός του έχει ανακάμψει και αυξηθεί θεαματικά, όπως και ο πληθυσμός του αγριόχοιρου.

Το ζαρκάδι λοιπόν είναι ο εφιάλτης μας γιατί γίνεται αιτία να χάνουμε τα σκυλιά μας. Όταν ο σκύλος που ιχνηλατεί λαγό αντιληφθεί με την όσφρυνσή του την ύπαρξη ζαρκαδιού, παύει να οσφραίνεται τα ίχνη στο έδαφος, σηκώνει την μύτη του ψηλά και οσφραίνεται τον άνεμο σαν πουλόσκυλο. Μόλις εντοπίσει την θέση του ζαρκαδιού ορμά επάνω του με ταχύτητα και μακρόσυρτα ουρλιαχτά.


Μαζί του ουρλιάζουμε και εμείς: έλα εδώ, γύρνα πίσω, μη, άλτ κλπ, όμως το σκυλί μας δεν γυρνάει πίσω αλλά φεύγει σαν δαιμονισμένο.

Το ζαρκάδι είναι ταχύτατο ζώο και σε καμία περίπτωση ο σκύλος δεν μπορεί να το φτάσει και να το πιάσει. Τρέχει μπροστά από τον σκύλο και αφού απομακρυνθεί 300 – 500 μέτρα κάθεται και περιμένει αφουγκραζόμενο μήπως και ο σκύλος κουραστεί και παρατήσει την καταδίωξη. Σύντομα ο σκύλος θα φθάσει κοντά στο ζαρκάδι και τότε αυτό θα ξανατρέξει άλλα 500 μέτρα. Όταν ο σκύλος φτάσει στην θέση που περίμενε το ζαρκάδι η οποία είναι ακόμα ζεστή, καταλαβαίνει πως το ζαρκάδι ήταν εδώ και έφυγε πρίν από ελάχιστο χρόνο. Αυτό ακριβώς όμως είναι που τρελαίνει τον σκύλο και τον κάνει να ξαναρχίσει την καταδίωξη με νέα όρεξη … και το κυνήγι συνεχίζεται.

Ένα γρήγορο σκυλί που τρέχει δίχως να κάνει οικονομία δυνάμεων, θα κουραστεί και θα γυρίσει πίσω σε λίγες ώρες, ή έστω το βραδάκι. Ένα αργό σκυλί όμως δεν κουράζεται εύκολα μπορεί να το κυνηγά επί δύο ημέρες. Στις περιπτώσεις αυτές το σκυλί με το ζαρκάδι μπορεί ακόμα και να αλλάξει νομό. Μετά το σκυλί εξαντλείται και κάθεται να ξεκουραστεί. Θα κάτσει εκεί μερικές ημέρες γιατί είναι πιασμένο και δεν μπορεί να περπατήσει. Όταν πια σηκωθεί, θα είναι πολύ πεινασμένο και κύριο μέλημά του είναι να βρει κάτι να φάει.

Έτσι θα καταλήξει στην πλατεία κάποιου χωριού, όπου δηλαδή υπάρχει ταβέρνα και μυρίζει φαγητό. Αν κάποιος το ταΐσει, το σκυλί θα πιάσει τον δρόμο του γυρισμού. Αν το σκυλί πιαστεί από αυτόν που το ταΐσε, δεν θα το ξαναδείς ποτέ, γιατί ένας ικανός ιχνηλάτης κοστίζει μερικές χιλιάδες ευρώ.

Ο πατέρας της Γκούφης μου ήταν καθαρόαιμο Βloodhound και η Γκούφη (Βloodhound με Griffon) είναι και αυτή αργή όπως όλα τα Βloodhound.

Βloodhound

Ο πατέρες της λοιπόν είχε ξεκινήσει μια καταδίωξη στην Σπερχειάδα και βρέθηκε στην Ορεινή Ναυπακτία. Η Γκούφη μου παλιά δεν το είχε σε τίποτα να φύγει και να γυρίσει μετά από μιά εβδομάδα. Το σύνηθες ήταν 4 ημέρες, αλλά έχει κάνει και 11.

Παλαιότερα δύο σκυλίτσες που είχα τις έχασα με αυτόν τον τρόπο δύο φορές. Την πρώτη επέστρεψαν μετά από 21 ημέρες ενώ τις θεωρούσα χαμένες. Την δεύτερη φορά δεν επέστρεψαν ποτέ.

Το γιατί θα έπρεπε να επιτρέπεται το κυνήγι του ζαρκαδιού θα το θίξω σε άλλη ανάρτηση.


Την περασμένη Κυριακή ενώ τα σκυλιά μου ιχνηλατούσαν λαγό, τα είδα και σήκωναν τις μύτες προς τα επάνω και οσμίζονταν τον αέρα. Τα φώναξα κοντά μου αλλά ήταν αργά… Χάθηκαν μέσα στο δάσος.


Ευτυχώς το ζαρκάδι ανέβηκε στην πλαγιά αλλά πιθανόν κάτι είδε εκεί και επέστρεψε μέσα στο ρέμα από όπου το βρήκαν τα σκυλιά μου.


Ήμουν και αρκετά τυχερός που τα έπιασα …
Σκέπτομαι σοβαρά την αγορά και τοποθέτηση επάνω στους σκύλους μου ενός GPS tracking που θα μου μεταδίδει τις θέσεις τους. Αν κάποιος έχει χρησιμοποιήσει κάτι τέτοιο, ας γράψει την γνώμη του.

Ποιος με φασκέλωσε φέτος;

Ακόμα δεν έχω κυνηγήσει σαν άνθρωπος, Μία έχω δουλειές, μια το σκυλί μου άρρωστο ... και τώρα έχει δύο εβδομάδες που κάνει καλό καιρό τις καθημερινές ενώ τα Σαββατοκύριακα βρέχει.
Ποιος με φασκέλωσε φέτος;

Φωτοκυνήγι...

Όπως τα σχολεία ανοίγουν με αγιασμό και νέα βιβλία, έτσι και το λαγοκυνήγι απο την παρέα του Νεοχωρίου, ξεκίνησε με αγιασμό της γκλαούνας, της ψιλόφωνης, του παντελή, του ρεξ κλπ κλπ..
Βέβαια και το κακό το μάτι έφυγε με το ξεμάτιασμα από την γιαγιά του Σγαρελάκου...
Οπότε όλα ήταν έτοιμα...

23-9-2009
















καμάρι ο Σκάρλας και ο αδερφός μου Μπάμπης που έριξαν 10 τουφεκιές να τον ρίξουν κάτω...
Γρήγορα για μάθημα σκοποβολής.

















γελάνε και τα μουστάκια του Δάσκαλου...


26-9-2009

































Σγάιας με καμάρι κρατάει τον πρώτο του λαγό. Μετά από υπερπροσπάθεια κατάφερε και του έβαλε 1 ολόκληρο σκάι από τα 500 που μπορεί να έχει ένα φυσίγγι . Βέβαια μετά τον έπιασαν τα σκυλιά, αλλίως τον έβλεπα με τα πόδια πίσω στο σπίτι.
Σκάρλας δίπλα με ένα αρμόλαγο (μικρός λαγός), με δυσκολία τον κρατάει.
Πάνος και Λάμπρος δίπλα απλά με τα χέρα στις τσέπες, νομίζουν ότι θα πάρουν την δόξα από τον Σγάια...


















Πως λέμε, μία καρότσα γουρούνια...
Καμία σχέση...

Επιτέλους!!!

Έφτασε επιτέλους η 15 του Σεπτέμβρη.
Το κυνήγι στο βουνό άρχισε.
Αυτό που καρτερικά κάθε κυνηγός περίμενε έφτασε.
Τα βουνά ξανα αποκτούν ζωή και μαζι τους ελπίζουμε και το blog μας, με τις φωτογραφίες και τις εμπειρίες μας πάνω στο κυνήγι.
Καλή αρχή να έχουμε και πολλές φωτογραφίες με τις επιτυχίες.

Οι πελαργοί πεθαίνουν στα καλώδια

Νεκροί πελαργοί κάτω από πυλώνα (φωτ Δημήτρης Καζάνης).

Κάθε Αύγουστο μεγάλα κοπάδια πελαργών κατευθύνονται στην Αφρική, απ΄ όπου θα ξαναγυρίσουν τον ερχόμενο Μάρτη. Κάθε χρόνο τα πουλιά παθαίνουν κάθε είδους ατυχήματα στο ταξίδι της επιστροφής, υπάρχουν όμως περιπτώσεις, όπως η πρόσφατη στο Λαύριο, που τα ατυχήματα είναι μαζικά και θα μπορούσαν να αποφευχθούν.

Το κοπάδι με τα νεαρά, κυρίως, πελαργάκια -χιλιάδες λένε οι κάτοικοι- έφτασε ένα βράδυ με φοβερό αέρα στην περιοχή του Λαυρίου, σταμάτησε στη θέα της θάλασσας και τα πουλιά κατά δεκάδες άρχισαν να συνωστίζονται στους πυλώνες μέσης τάσης του δικτύου ηλεκτροδότησης και να πέφτουν κεραυνοβολημένα. Οι εκτιμήσεις ανεβάζουν σε διακόσια τα πουλιά που βρέθηκαν την άλλη μέρα το πρωί νεκρά κάτω από τους πυλώνες, από Σούνιο μέχρι Ανάβυσσο. Μάταια οι κάτοικοι βγήκαν με κατσαρόλες και άλλα θορυβώδη αντικείμενα προσπαθώντας να τα τρομάξουν, μάταια η ΔΕΗ Κορωπίου έβαλε σε λειτουργία τις σειρήνες.

Η ΑΝΙΜΑ ειδοποιήθηκε από κατοίκους και ενημέρωσε την Ομοσπονδιακή Θηροφυλακή της Δ΄ΚΟΣΕ ώστε να μεταβούν άμεσα στο χώρο και να περισυλλέξουν τυχόν ζωντανά πουλιά. Στην παρέμβαση μας στη ΔΕΗ την επόμενη το πρωί υπήρξε και άμεση ανταπόκριση, εκδηλώθηκε ζωηρό ενδιαφέρον για να μην ξανασυμβεί παρόμοιο περιστατικό και περιμένουμε να δούμε του λόγου το αληθές. Που σημαίνει μόνωση των πυλώνων και των καλωδίων στις περιοχές, τουλάχιστον, που περνούν κατά τη μετανάστευση σμήνη πελαργών και άλλων πουλιών.

Επιστολή προς τη ΔΕΗ

Από: wild-anima.gr

Γιατί πεθαίνουν τά Έλατα;

Εδώ και μερικά χρόνια παρατηρώ όλο και πιο συχνά το φαινόμενο να ξεραίνονται συστάδες ελάτων. Τα 2 τελευταία χρόνια αυτό συμβαίνει με γοργούς ρυθμούς. Προφανώς θα πρόκειται για κάποια ασθένεια. 'Έχει άραγε ενδιαφερθεί κανείς;